Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Hij gaat al wenende voort, die de zaadbuidel draagt, voorzeker zal hij komen met gejuich, dragende zijn schoven (Psalm 126:5,6)  Zomer In Oktober – YouTube

 

Bericht van een zaaier.

Ik ben opgegroeid op een boerderij, dus ‘k weet wat zaaien is. De omstandigheden zijn zeer wisselend. Hoe is de grond waarin je zaait? Het is ook zeer belangrijk hoe de akker er bij ligt.

De weeromstandigheden? De temperatuur?

Dat is het geval waarin we zelf zaaien in onze groentetuin. Het zaaien met het Woord geeft nog weer een extra dimensie. De gelijkenis van de zaaier geeft ook al veel weer.

Wij hebben geen gewoon zaad en de grond is allesbehalve gemakkelijk. Waarom doe ik dit eigenlijk? Heb ik hier wel zin in? Voordat ik de deur uit gaat moet ik extra naar de wc…

Wat/wie kom ik straks tegen? Wordt ik (opnieuw) als een hond weggestuurd. Of wordt iemand zo kwaad dat hij me bijna in m’n gezicht spuugt… Want tegenstanders waren er ook al in de Bijbelse tijden…

 

Vorige week trof ik een man uit Slowakije. Hij was vriendelijk, open gezicht, aardig en kwam uit de cabine. Hij zei dat hij tot 6 uur even de tijd had. Ik was op de fiets en hij vroeg aan mij welke richting ik op zou gaan. Hij trok zijn kleren aan en pakte een step en zo gingen we richting Amsterdamse bos (dit heb ik nog nooit meegemaakt). Met de vrachtwagen stond hij afgezonderd. Hij zelf ook wel. Hij vond chauffeurs wat vreemde lui. In het kwartier wat volgde informeerde ik even naar zijn achtergrond. Hij was rond de zestig. Zijn moeder is evangelisch (85) en zijn vader (92) was katholiek. Hij was eigenlijk niet gelovig, of een beetje?  Hij had tijd en ik nam de tijd. Ik had een SK bijbeltje bij me gestoken en dat kwam van pas. Johannes 3:16 gelezen en voor hem gebeden. Het bijbeltje wilde hij niet aannemen. Na aandringen nam hij het. De volgende keer zou hij het terug geven. En daar ging hij: een uurtje steppen in het bos. Mogelijk zien we elkaar nooit meer. Want zo is dat toch wel. Het is maar een moment, vertrouwende dat de Heilige Geest verder gaat. Wat zullen zijn ouders toch voor hem bidden… en ik nu ook.

 

Maar ook heel kort geleden trof ik een Serviër: De Serviër zei: “14 dagen eerder maakte ik iets soortgelijks mee zoals nu. Ik was verloren en ben weer bij God terug” Onvoorstelbaar toch: wat is God groot. We hebben op straat gedankt, ik kon hem een Engelse bijbel geven. Hij was jong en kon goed Engels…

 

Ik kan net met mijn vingers bij het raampje om daar op te tikken. Welk gezicht komt er dan…? Een gezicht van mot je? Hoogmoedig? Nors? Waar gaat het over? Nee, niet geïnteresseerd!!!! Of anders: vriendelijk, open, ontvankelijk. Maar echt zo, enkele Nederlanders worden boos, hoe durf je bij me te komen. Het is een sprookje. Ik ben atheïst… Loop ik de Here God dan voor de voeten? Ik probeer er dan nog wat van te maken als de chauffeur me tenminste nog de tijd geeft. Ik heb dan het gevoel dat het dweilen is met de kraan open. Onvoorstelbaar hoe sommigen zijn gaan denken over de sterren en energie enz. Ik probeer een opening te vinden,  maar hij schermt alles af met een nieuwe aanvulling waarom het echt een sprookje is. Toch hoop ik stilletjes dat de Heilige Geest met hem weer verder gaat. Hij is er Meester in. Maar als ik dan weer thuis ben, denk ik weer wat na over het gesprek, en waar ik op dat moment niet aan dacht,  hem toch mee had kunnen geven.

 

Tot een gesprekje komt het mogelijk maar in 5 % (of nog minder) van de gevallen. De taal is het grootste struikelblok. Maar dan ook de grond waarin we zaaien, het gezicht van de chauffeur zegt al veel en waar hij op dat moment mee bezig is. Administratie, telefoon, schoonmaken of reparatie. Of men schermt zich met het feit dat hij/zij Orthodox is of denkt dat ik een Jehova Getuige ben. Feit is wel dat gelovigen het al vrij snel door hebben waarover het gaat. En andere chauffeurs die het traktaat aannemen, en soms heel aandachtig het direct helemaal gaan lezen en het toch waarderen. Wij kunnen niet in hun hart kijken maar de Heere God heeft daar geen moeite mee en de Heilige Geest… ja, die werkt door.

 

Wat me bemoedigt zijn de mensen die het met blijdschap aannemen… Hier ben ik blij mee… Dit komt precies op tijd… Zelfs iemand danste letterlijk voor de cabine.

Hoe zal het straks in de hemel zijn?

 

Adri Roosendaal